วันนี้ไปผ่าฟันคุดมาแระ
ตอนนี้หน้าปวดได้อีก
พูดไม่ได้...ลิ้นยังชาอยู่เลย
ตอนแรกที่ไปโรงบาล
ก็เฉยๆนะ ไม่รู้สึกตื่นเต้น
((กลัวน้อยกว่าตอนขุดหินปูนอีก))
พอไปถึงก็ขึ้นเขียง...(เตียงผ่าตัดนั้นแหละ)
หมอก็ดี...คุยนู้น คุยนี้
แต่...แบบ...ตรูง่วง...
ตรูนอนได้ไหม ?
ไม่อยากฟัง
สักพัก..หมอก็ให้อ้าปาก
((ตอนนี้โดนปิดหน้าปิดตาแล้วนะ))
ไอ้เรา..อ้า..........*[ ]*.......ปากซะกว้างเลยนะ
เค้าก็ฉีดยาชา...จริงๆแล้ว..ไม่ค่อยเจ็บเท่าไร
แต่โอดครวญพอเป็นพิธี
สักพัก...แมร่ง...ชา
ไอ้อาการขาชา มือชา เราก็เคยมาแล้ว
แต่ไอ้ปากชาเนี่ย...แอบฮา
ลิ้นก็ชา...
อารมณ์ว่าไม่รู้ว่าตอนนี้อ้าปากหรือหุบปาก
ลิ้นอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้
ตรูทำปากเป็นยังไงก็ไม่สามารถอธิบายได้
แอบขำตัวเอง
หลังจากนั้นเค้าก็เริ่มผ่า
ซี่แรก ขวาบน
...รวดเร็วมาก...
ไม่เจ็บ ไม่รู้สึกอะไรเท่าไร
อาจเพราะซี่นี้มันเล็กแล้วก็ตรง...เลยดึงง่าย
สบายใจซิครับงานนี้...
ตรูนอนได้แระ
มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด
((ขณะนั้นหมอก็ยังคุยเพื่อคลายเครียด...มีเปิดเพลงให้ฟังด้วย))
ก็ผ่านไป...
ซี่สอง ขวาล่าง
ขำๆ
ชิวๆ
นั้นคือสิ่งที่คิด...แต่ความจริงแล้วคือ
มันเจ็บ...เราก็เลยส่งเสียงเป็นสัญญาณ
"เอ็บ"
หมอเลยกรุณาฉีดยาชาเพิ่มให้
แล้วก็...เหมือนรู้ว่าเจ็บตรงไหนเลย
พอหมอจิ้มเข็มลงไป จี้ดเลย...ตรงนี้ใช่ไหม
"อ่ายย"
แป๊ปนึง..อาการเจ็บก็หายไป..
ทำการผ่าต่อ
เนื่องจากซี่นี้มันแอบเอียง สี่สิบห้า องศา สวยงาม
แถมเจือกใหญ่อีก
เลยทั้งกรอ ทั้งบีบ...
อารมณ์เหมือนมีคนมาขุดถนนในปากเรา
และแล้ว...มันก็ออกไปจากปากเรา
หมอก็เย็บแผล...
เราก็อารมณ์...แมร่งเสร็จซะที...เสี่ยวชิหาย
แต่...โอ้...เย็บไปสี่เข็ม
แผลมันใหญ่ขนาดนั้นเลยหรอ TT ^ TT
จบกันไปกะข้างขวา
ต่อด้วยข้างซ้าย
ซี่สาม ซ้ายบน
ก็อย่างที่บอกไป...ซึ่บนมันเล็ก และ ตรง
ไม่เจ็บเท่าไรตอนโดนแงะฟัน
แต่
ไอ้คุณผู้ช่วย...ไอ้เหล็กที่ถ่างปากเรา
ประหนึ่งว่า...มันจะฉีกปากเราออกจากกัน
แมร่งเป็นแผลเลย
ผ่าแล้วก็เย็บ
ไอ้ตอนเย็บนี้ก็อีก...เหมือนมุมไกลมันเย็บยาก
ตรูเจ็บปากไปหมด
ก็เลยบอกหมอว่า..."เอ็บ"...
หมอเค้าก็เลยบอกว่า
"งั้นเดียวค่อยเย็บ"
อ้าวววว....นึกว่าจะเพิ่มยาชาให้
แบบว่าอยากยา...
และสุดท้าย ซี่สี่ ซ้ายล่าง
ไอ้ซี่นี้นรกสุด
นอกจากจะเอียงสี่สิบห้าองศา ใหญ่
มันยังเป็นมุมที่หมอแงะยากอีก
ตรูระบมมากกกก
"เอ็บ"
ไปสาม สี่ รอบ
ก็ยาชาอะครับ...สาม สี่ รอบ
กว่าจะผ่านไปได้...แทบตาย
ทรมานมากกกกกกกกกกกกกก
ผ่าเสร็จก็เดินกลับไปหาเพื่อน
ตอนแรกๆ ยาชายังทำงานดีอยู่ก็...เม้าท์ครับ เม้าท์
จริงๆก็พูดยากอะนะ
แต่แบบ...ต้องเม้าท์ฮะ ไม่ได้นะฮะ
พูดไปสักพัก
เริ่มระบม
แก้มเริ่มปวม
สักพัก็กลับบ้าน
แล้วก็นั่งพิมพ์นี้
ตรงลิ้นนี้ยังไม่หายชาดีเลย
เลือดก็ยังไม่หยุดไหล
แล้วเย็นนี้...ตรูจะกินอะไร...
ป่วยเลยดีก่า
ครั้งหนึ่งในชีวิต
และ
คงเป็นครั้งสุดท้าย
((เพราะตรูผ่าฟันคุดมันทีเดียว...สี่ซี่....หมดแล้ว))
ไปแระ
ไปประคบน้ำแข็งก่อน
ก่อนที่แก้มมันจะบวมมากว่านี้...( *^* )
